Był rok 1958. Polska dopiero otrząsała się z najsurowszych lat socrealizmu, a Zachód ścigał się o nową formę — opływową, plastyczną, uwolnioną od prostego kąta. W Łodzi, z dala od paryskich salonów i mediolańskich targów, profesor malarstwa zamknął się w pracowni i zaczął rzeźbić w żywicy coś, czego nie widziano dotąd ani w kraju, ani gdziekolwiek indziej.

Efekt nie miał ani jednego ostrego kantu. Jednolita, płynna skorupa, jakby wyrosła sama z siebie, oparta na czterech cienkich metalowych nóżkach. Kilka lat później zachwycił się nią sam Le Corbusier — i chciał ją produkować we Francji.

Poznaj historię fotela RM58 i człowieka, którego nazywano polskim Charlesem Eamesem — projektu, który zniknął na pół wieku i wrócił jako ikona polskiego designu.

Paryż, schyłek lat dwudziestych. Miasto pulsuje rytmem maszyny — samochody, aeroplany, stalowe konstrukcje, które jeszcze niedawno budziły nieufność, stają się obietnicą nowego świata. Architekci przestają mówić o ornamencie, zaczynają mówić o funkcji. W pracowni przy rue de Sèvres troje ludzi zadaje pytanie, które brzmi jak prowokacja: dlaczego mebel wciąż udaje, że nie został zbudowany?

Odpowiedzią był fotel, który odwrócił porządek rzeczy. Zamiast ukrywać konstrukcję pod warstwami tapicerki, wyprowadził ją na zewnątrz. Chromowana rurka stała się widoczną, lśniącą ramą, a miękkie poduszki wsunęły się do środka — jak do koszyka. Tak narodził się Grand Confort, znany dziś jako LC2.

Poznaj historię mebla, który z awangardowego manifestu stał się kanonem designu — i wciąż wygląda jak projekt jutra.

Koniec lat 50. i początek 60. XX wieku we Włoszech to czas, gdy powojenna bieda ustępowała miejsca gospodarczemu cudowi. Mieszkania stawały się mniejsze, ale ambitniejsze. Ludzie nie chcieli już kuć ścian ani wiercić w sufitach, żeby powiesić lampę nad stołem. Chcieli mebli, które nadążają za nowym, ruchliwym stylem życia.

I właśnie wtedy dwóch braci z Mediolanu spojrzało na coś tak zwyczajnego, że nikt inny nie zawracał sobie tym głowy — na uliczną latarnię. Zauważyli rzecz oczywistą, a jednak przeoczoną: latarnia oświetla szeroki obszar, choć jej podstawa stoi nieruchomo z boku.

Poznaj historię lampy, która przeniosła światło znad chodnika prosto do salonu — i po sześćdziesięciu latach wciąż wyprzedza swój czas.

Paryż, rok 1927. Do pracowni przy rue de Sèvres 35 przychodzi dwudziestoczteroletnia projektantka i prosi o pracę. Słyszy w odpowiedzi: „Tu nie haftujemy poduszek". Kilka miesięcy później Le Corbusier ogląda jej wystawę na Salonie Jesiennym — bar z aluminium, chromu i szkła — i zmienia zdanie. Charlotte Perriand dostaje w atelier to, czym mistrz nie chciał się zajmować: meble. Nie przypuszczał, że właśnie oddał jej klucz do jednej z największych ikon XX wieku.

Rok później z tej współpracy — Le Corbusiera, Pierre'a Jeannereta i Perriand — narodzi się szezlong, który sam autor nazwie „prawdziwą maszyną do odpoczynku". Dziś znamy go jako LC4, a jego produkcję od 1965 roku powierzono jednej manufakturze na świecie: włoskiej Cassinie.

Poznaj historię leżaka bez mechanizmu, który trafił do zbiorów MoMA i od stu lat wyznacza, jak wygląda nowoczesny odpoczynek.

Paryż, jesień 1929 roku. W pawilonie Salon d'Automne tłum przeciska się przez ekspozycję, która wygląda jak mieszkanie z przyszłości. Zamiast ciężkich kredensów i rzeźbionych stołów — stal, szkło i powietrze. Wystawa nosi tytuł „Équipement intérieur de l'habitation" — wyposażenie wnętrza mieszkalnego — a jej autorzy proponują coś niesłychanego: mebel ma być narzędziem do życia, precyzyjnym jak maszyna i pięknym jak rzeźba.

Pośrodku tej rewolucji stoi stół. Dwa stalowe profile o przekroju owalnym, jak skrzydła samolotu postawione na sztorc, a nad nimi tafla szkła, która zdaje się unosić w powietrzu. Tak narodził się LC6 — projekt Le Corbusiera, Pierre'a Jeannereta i Charlotte Perriand, który do dziś, prawie sto lat później, wygląda, jakby wyprzedzał swoją epokę.

Poznaj historię stołu, który z paryskiej awangardy trafił do zbiorów MoMA — i wciąż wyznacza standard nowoczesnej jadalni.

Był rok 1969. We włoskich wytwórniach pianki poliuretanowej właśnie odkryto coś, co zmieni myślenie o meblach tapicerowanych: nowe techniki formowania pozwalały tworzyć kształty, których wcześniej nie dało się uzyskać. Większość projektantów traktowała tę innowację jako narzędzie do rzeźbienia kolejnych brył. Afra i Tobia Scarpa zapytali inaczej: co by było, gdyby sofa nie miała żadnej wewnętrznej struktury?

Odpowiedź miała postać pęku tkaniny ściśniętego zewnętrzną chromowaną klamrą. Tak narodziła się Soriana — i rok później zdobyła Compasso d'Oro za złożoność osiągniętą środkami nadzwyczaj prostymi.

Poznaj system siedzisk, który po pięćdziesięciu latach wciąż nie wygląda na projekt z przeszłości.