Był rok 1974. Włoski design właśnie kończył dekadę eksperymentów — plastikiem, poliestrem, utopijną geometrią. Teraz zaczynał pytać o coś trudniejszego: jak siedzieć naprawdę wygodnie. Vico Magistretti, mediolański architekt z wykształcenia i wzornik z powołania, odpowiedział na to pytanie sofą. Nie manifestem, nie prowokacją — sofą, która złożyła obietnicę komfortu i dotrzymała jej przez pół wieku.

Maralunga weszła do produkcji Cassiny w 1974 roku. Pięć lat później otrzymała Compasso d'Oro — najbardziej prestiżowe włoskie wyróżnienie wzornicze. Dziś, ponad pięćdziesiąt lat po premierze, wciąż należy do stałej kolekcji marki.

Poznaj sofę, której opatentowany mechanizm łańcuchowy zmienił znaczenie słowa komfort — i jej wersję Maxi, zaprojektowaną dla tych, którzy chcą siedzieć naprawdę.

Brianza, region na północ od Mediolanu, od pokoleń wyznacza rytm włoskiego meblarstwa. To tu powstawały warsztaty, które z rzemiosła zrobiły przemysł, nie tracąc precyzji ręki. Tacchini wyrósł z tej tradycji i nigdy jej nie porzucił. Dziś, po ponad pięćdziesięciu latach obecności na rynku, marka wciąż stawia na ten sam model: długa współpraca z projektantami, staranne wykonanie, materiały dobierane bez kompromisów.

New Collection 2026 zestawia debiuty z powrotami — nowe projekty Faye Toogood i Tobii Scarpy obok reedycji Belliniego i Frattiniego. To rzadkie podejście w branży, gdzie nowe wypiera stare niemal z automatu.

Sprawdź, co Tacchini przygotowało na 2026 rok i dlaczego ta kolekcja zasługuje na uwagę.

Rok 1950. Świat dopiero co budził się po wojnie, a w amerykańskich domach wciąż dominowały ciężkie, drewniane krzesła — solidne, ale sztywne i przewidywalne. W tym samym momencie Charles i Ray Eames postanowili wprowadzić do prywatnych wnętrz coś, co do tej pory należało do świata lotnictwa i przemysłu: fiberglass. Materiał, który miał zmienić historię designu na zawsze.

Koniec lat 60. XX wieku. Świat designu właśnie otrząsnął się z powojennej surowości i z zachwytem patrzył w przyszłość — kosmiczne podboje, plastiki, nowe materiały i wolność formy. W tym momencie francuski projektant Pierre Paulin pokazał coś, co wielu uznało za mebel z innej planety.

Fotel F300 nie miał nóg w klasycznym rozumieniu, nie miał ostrych kantów ani sztywnej ramy. Był jedną, płynną, organiczną rzeźbą — jakby ktoś wziął kawałek płynnego materiału i pozwolił mu zastygnąć w idealnej, zapraszającej do relaksu formie. Kiedy w 1965 roku pokazano go po raz pierwszy u holenderskiego producenta Artifort, wywołał prawdziwą sensację. Wyglądał futurystycznie, a jednocześnie był zaskakująco wygodny. Szybko trafił do stałej kolekcji nowojorskiego MoMA i na zawsze zapisał się w historii designu jako jeden z najodważniejszych eksperymentów tamtej dekady

Wyobraź sobie dom, w którym ściany między pokojami powoli się rozmywają. Salon przechodzi w jadalnię, kącik do pracy wtapia się w przestrzeń do relaksu, a pokolenia spotykają się na jednej, miękkiej wyspie. W takich czasach sztywne, formalne zestawy wypoczynkowe wokół telewizora wydają się reliktem przeszłości. Zamiast nich wracają meble, które potrafią się zmieniać razem z życiem — jak chmury na niebie, które płynnie przybierają nowe kształty.

Właśnie taką odpowiedź na współczesne nawyki zaproponował już w 1975 roku francuski mistrz Pierre Paulin. Jego kolekcja Pacha dla GUBI to dziś jedna z najbardziej pożądanych modularnych sof na świecie — organiczna, zmysłowa i zaskakująco aktualna.

Wyobraź sobie szwajcarską precyzję spotykającą się z nordyckimi baśniami. Stalowe profile, które od sześćdziesięciu lat definiują nowoczesne wnętrza, nagle ożywają pod dotykiem ilustracji pełnych psotnych stworzeń. Tak wygląda Wonderland of the Monsters — współpraca USM z Kasing Lungiem, zaprezentowana podczas Milan Design Week 2026. W świecie, gdzie design coraz częściej ucieka w cyfrową abstrakcję, ta historia przypomina, że meble mogą opowiadać bajki.