Kiedy w 2015 roku Patricia Urquiola została dyrektorką artystyczną Cassiny, włoska manufaktura z Medy postawiła przed nią pytanie, które nurtuje cały świat designu: jak projektować meble na miarę XXI wieku, nie tracąc nic z komfortu i elegancji, do których przyzwyczaiły nas dekady włoskiego rzemiosła? Odpowiedź przyszła kilka lat później i przybrała kształt chmury.

Sofa Mon-Cloud, zaprojektowana przez Urquiolę w 2023 roku, wygląda, jakby ktoś zatrzymał w powietrzu miękki obłok i pozwolił mu delikatnie osiąść na drewnianej podstawie. Ale za tą lekkością kryje się jedna z najbardziej przemyślanych konstrukcji we współczesnym meblarstwie — sofa zaprojektowana od pierwszego szkicu z myślą o tym, co stanie się z nią za dwadzieścia, trzydzieści lat.

Poznaj historię sofy, która nie zawiera ani grama kleju — i właśnie dlatego może zmienić przyszłość mebli tapicerowanych.

Los Angeles, początek lat 70. XX wieku. W niewielkiej pracowni młodego architekta piętrzą się arkusze falistej tektury — materiału, który świat zna wyłącznie z pudeł, opakowań i magazynów. Frank Gehry przygląda się im z uwagą, jakiej nikt wcześniej kartonowi nie poświęcił. Zauważa coś, co umknęło wszystkim: sklejone warstwami, ułożone naprzemiennie, zwykłe tekturowe fale nabierają wytrzymałości drewna i miękkości sztruksu. Wystarczy je wygiąć — i pozwolić im zastygnąć w kształcie fali.

Tak w 1972 roku powstała seria „Easy Edges", a wraz z nią jej najsłynniejszy przedstawiciel: krzesło, które wygląda jak jedna zamaszysta linia nakreślona w powietrzu. Wiggle Side Chair to projekt, który udowodnił, że ikona designu może narodzić się z materiału wartego grosze — i że o wielkości mebla decyduje myśl, nie cena surowca.

Poznaj historię krzesła, które odniosło błyskawiczny sukces, zniknęło z produkcji decyzją samego projektanta i wróciło, by trafić do zbiorów MoMA.

Kopenhaga, rok 1958. W przydomowym garażu pewien architekt lepi z gipsu i drutu opływowe, niepokojące kształty — jakby próbował uchwycić formę, dla której nie ma jeszcze słowa. Dla postronnego obserwatora to dziwactwo. W rzeczywistości powstaje tam jeden z najważniejszych mebli XX wieku.

Arne Jacobsen nie szkicował krzeseł. On je rzeźbił. Szukał jednej linii — takiej, która obejmie ciało jak dłoń: osłoni, przytuli, da schronienie. Kiedy wreszcie ją znalazł, świat designu dostał obiekt rozpoznawalny z jednej sylwetki, z drugiego końca pokoju, po sześćdziesięciu latach. Fotel Egg.

Poznaj historię fotela, który narodził się w pierwszym designerskim hotelu świata, trafił do zbiorów muzeów i do dziś wyprzedza swój czas.

Koniec lat 50. w Ameryce był czasem osobliwego optymizmu. Powojenna gospodarka nabierała rozpędu, w salonach pojawiały się telewizory, a designerzy — zamiast oszczędnej powagi — pozwalali sobie na coś, co wcześniej wydawało się w meblarstwie nie na miejscu: humor. Forma mogła być lekka, żartobliwa, niemal absurdalna, a mimo to poważnie przemyślana.

Właśnie z tego ducha narodził się fotel, który do dziś rozpoznaje się po jednym spojrzeniu. Szeroka, trójkątna skorupa oparta na trzech smukłych nóżkach wyglądała, jakby ktoś wykroił wycinek z gigantycznego orzecha i pozwolił na nim usiąść. To Coconut Chair — projekt, który zamienił prosty gest geometryczny w jedną z najbardziej charakterystycznych sylwetek amerykańskiego modernizmu.

Poznaj historię fotela, który George Nelson wykroił z orzecha kokosowego — i który po siedmiu dekadach wciąż wygląda, jakby zaprojektowano go wczoraj.

Paryż, schyłek lat dwudziestych. Miasto pulsuje rytmem maszyny — samochody, aeroplany, stalowe konstrukcje, które jeszcze niedawno budziły nieufność, stają się obietnicą nowego świata. Architekci przestają mówić o ornamencie, zaczynają mówić o funkcji. W pracowni przy rue de Sèvres troje ludzi zadaje pytanie, które brzmi jak prowokacja: dlaczego mebel wciąż udaje, że nie został zbudowany?

Odpowiedzią był fotel, który odwrócił porządek rzeczy. Zamiast ukrywać konstrukcję pod warstwami tapicerki, wyprowadził ją na zewnątrz. Chromowana rurka stała się widoczną, lśniącą ramą, a miękkie poduszki wsunęły się do środka — jak do koszyka. Tak narodził się Grand Confort, znany dziś jako LC2.

Poznaj historię mebla, który z awangardowego manifestu stał się kanonem designu — i wciąż wygląda jak projekt jutra.

Był rok 1974. Włoski design właśnie kończył dekadę eksperymentów — plastikiem, poliestrem, utopijną geometrią. Teraz zaczynał pytać o coś trudniejszego: jak siedzieć naprawdę wygodnie. Vico Magistretti, mediolański architekt z wykształcenia i wzornik z powołania, odpowiedział na to pytanie sofą. Nie manifestem, nie prowokacją — sofą, która złożyła obietnicę komfortu i dotrzymała jej przez pół wieku.

Maralunga weszła do produkcji Cassiny w 1974 roku. Pięć lat później otrzymała Compasso d'Oro — najbardziej prestiżowe włoskie wyróżnienie wzornicze. Dziś, ponad pięćdziesiąt lat po premierze, wciąż należy do stałej kolekcji marki.

Poznaj sofę, której opatentowany mechanizm łańcuchowy zmienił znaczenie słowa komfort — i jej wersję Maxi, zaprojektowaną dla tych, którzy chcą siedzieć naprawdę.