Kiedy w 2015 roku Patricia Urquiola została dyrektorką artystyczną Cassiny, włoska manufaktura z Medy postawiła przed nią pytanie, które nurtuje cały świat designu: jak projektować meble na miarę XXI wieku, nie tracąc nic z komfortu i elegancji, do których przyzwyczaiły nas dekady włoskiego rzemiosła? Odpowiedź przyszła kilka lat później i przybrała kształt chmury.

Sofa Mon-Cloud, zaprojektowana przez Urquiolę w 2023 roku, wygląda, jakby ktoś zatrzymał w powietrzu miękki obłok i pozwolił mu delikatnie osiąść na drewnianej podstawie. Ale za tą lekkością kryje się jedna z najbardziej przemyślanych konstrukcji we współczesnym meblarstwie — sofa zaprojektowana od pierwszego szkicu z myślą o tym, co stanie się z nią za dwadzieścia, trzydzieści lat.

Poznaj historię sofy, która nie zawiera ani grama kleju — i właśnie dlatego może zmienić przyszłość mebli tapicerowanych.

Rok 1968. Na ulicach Paryża płoną barykady studenckiej rewolty, w kinach Stanley Kubrick pokazuje „2001: Odyseję kosmiczną", a pokolenie dzieci kwiatów obiecuje światu pokój, miłość i harmonię. Stare porządki kruszą się na oczach wszystkich — także w designie. Właśnie w tym momencie duński projektant, znany z tego, że nie uznawał żadnych reguł, zawiesza pod sufitem coś, co wygląda jak kolorowy kwiat odwrócony do góry nogami.

Ta lampa to Flowerpot. Verner Panton zaprojektował ją jako manifest epoki — radosny, odważny, przesycony kolorem. Nie przypuszczał zapewne, że pół wieku później jego „doniczka" będzie jedną z najbardziej rozpoznawalnych lamp świata, a duńska marka &tradition uczyni z niej fundament swojej kolekcji oświetlenia.

Poznaj historię lampy, która narodziła się z ducha Flower Power, rozświetliła najsłynniejsze wnętrza Europy i wróciła, by podbić współczesne domy.

Los Angeles, początek lat 70. XX wieku. W niewielkiej pracowni młodego architekta piętrzą się arkusze falistej tektury — materiału, który świat zna wyłącznie z pudeł, opakowań i magazynów. Frank Gehry przygląda się im z uwagą, jakiej nikt wcześniej kartonowi nie poświęcił. Zauważa coś, co umknęło wszystkim: sklejone warstwami, ułożone naprzemiennie, zwykłe tekturowe fale nabierają wytrzymałości drewna i miękkości sztruksu. Wystarczy je wygiąć — i pozwolić im zastygnąć w kształcie fali.

Tak w 1972 roku powstała seria „Easy Edges", a wraz z nią jej najsłynniejszy przedstawiciel: krzesło, które wygląda jak jedna zamaszysta linia nakreślona w powietrzu. Wiggle Side Chair to projekt, który udowodnił, że ikona designu może narodzić się z materiału wartego grosze — i że o wielkości mebla decyduje myśl, nie cena surowca.

Poznaj historię krzesła, które odniosło błyskawiczny sukces, zniknęło z produkcji decyzją samego projektanta i wróciło, by trafić do zbiorów MoMA.

Kopenhaga, rok 1958. W przydomowym garażu pewien architekt lepi z gipsu i drutu opływowe, niepokojące kształty — jakby próbował uchwycić formę, dla której nie ma jeszcze słowa. Dla postronnego obserwatora to dziwactwo. W rzeczywistości powstaje tam jeden z najważniejszych mebli XX wieku.

Arne Jacobsen nie szkicował krzeseł. On je rzeźbił. Szukał jednej linii — takiej, która obejmie ciało jak dłoń: osłoni, przytuli, da schronienie. Kiedy wreszcie ją znalazł, świat designu dostał obiekt rozpoznawalny z jednej sylwetki, z drugiego końca pokoju, po sześćdziesięciu latach. Fotel Egg.

Poznaj historię fotela, który narodził się w pierwszym designerskim hotelu świata, trafił do zbiorów muzeów i do dziś wyprzedza swój czas.

Koniec lat 50. w Ameryce był czasem osobliwego optymizmu. Powojenna gospodarka nabierała rozpędu, w salonach pojawiały się telewizory, a designerzy — zamiast oszczędnej powagi — pozwalali sobie na coś, co wcześniej wydawało się w meblarstwie nie na miejscu: humor. Forma mogła być lekka, żartobliwa, niemal absurdalna, a mimo to poważnie przemyślana.

Właśnie z tego ducha narodził się fotel, który do dziś rozpoznaje się po jednym spojrzeniu. Szeroka, trójkątna skorupa oparta na trzech smukłych nóżkach wyglądała, jakby ktoś wykroił wycinek z gigantycznego orzecha i pozwolił na nim usiąść. To Coconut Chair — projekt, który zamienił prosty gest geometryczny w jedną z najbardziej charakterystycznych sylwetek amerykańskiego modernizmu.

Poznaj historię fotela, który George Nelson wykroił z orzecha kokosowego — i który po siedmiu dekadach wciąż wygląda, jakby zaprojektowano go wczoraj.

Był rok 1958. Polska dopiero otrząsała się z najsurowszych lat socrealizmu, a Zachód ścigał się o nową formę — opływową, plastyczną, uwolnioną od prostego kąta. W Łodzi, z dala od paryskich salonów i mediolańskich targów, profesor malarstwa zamknął się w pracowni i zaczął rzeźbić w żywicy coś, czego nie widziano dotąd ani w kraju, ani gdziekolwiek indziej.

Efekt nie miał ani jednego ostrego kantu. Jednolita, płynna skorupa, jakby wyrosła sama z siebie, oparta na czterech cienkich metalowych nóżkach. Kilka lat później zachwycił się nią sam Le Corbusier — i chciał ją produkować we Francji.

Poznaj historię fotela RM58 i człowieka, którego nazywano polskim Charlesem Eamesem — projektu, który zniknął na pół wieku i wrócił jako ikona polskiego designu.