Koniec lat 50. i początek 60. XX wieku we Włoszech to czas, gdy powojenna bieda ustępowała miejsca gospodarczemu cudowi. Mieszkania stawały się mniejsze, ale ambitniejsze. Ludzie nie chcieli już kuć ścian ani wiercić w sufitach, żeby powiesić lampę nad stołem. Chcieli mebli, które nadążają za nowym, ruchliwym stylem życia.

I właśnie wtedy dwóch braci z Mediolanu spojrzało na coś tak zwyczajnego, że nikt inny nie zawracał sobie tym głowy — na uliczną latarnię. Zauważyli rzecz oczywistą, a jednak przeoczoną: latarnia oświetla szeroki obszar, choć jej podstawa stoi nieruchomo z boku.

Poznaj historię lampy, która przeniosła światło znad chodnika prosto do salonu — i po sześćdziesięciu latach wciąż wyprzedza swój czas.

Był rok 1974. Włoski design właśnie kończył dekadę eksperymentów — plastikiem, poliestrem, utopijną geometrią. Teraz zaczynał pytać o coś trudniejszego: jak siedzieć naprawdę wygodnie. Vico Magistretti, mediolański architekt z wykształcenia i wzornik z powołania, odpowiedział na to pytanie sofą. Nie manifestem, nie prowokacją — sofą, która złożyła obietnicę komfortu i dotrzymała jej przez pół wieku.

Maralunga weszła do produkcji Cassiny w 1974 roku. Pięć lat później otrzymała Compasso d'Oro — najbardziej prestiżowe włoskie wyróżnienie wzornicze. Dziś, ponad pięćdziesiąt lat po premierze, wciąż należy do stałej kolekcji marki.

Poznaj sofę, której opatentowany mechanizm łańcuchowy zmienił znaczenie słowa komfort — i jej wersję Maxi, zaprojektowaną dla tych, którzy chcą siedzieć naprawdę.