Był rok 1958. Polska dopiero otrząsała się z najsurowszych lat socrealizmu, a Zachód ścigał się o nową formę — opływową, plastyczną, uwolnioną od prostego kąta. W Łodzi, z dala od paryskich salonów i mediolańskich targów, profesor malarstwa zamknął się w pracowni i zaczął rzeźbić w żywicy coś, czego nie widziano dotąd ani w kraju, ani gdziekolwiek indziej.

Efekt nie miał ani jednego ostrego kantu. Jednolita, płynna skorupa, jakby wyrosła sama z siebie, oparta na czterech cienkich metalowych nóżkach. Kilka lat później zachwycił się nią sam Le Corbusier — i chciał ją produkować we Francji.

Poznaj historię fotela RM58 i człowieka, którego nazywano polskim Charlesem Eamesem — projektu, który zniknął na pół wieku i wrócił jako ikona polskiego designu.

Paryż, schyłek lat dwudziestych. Miasto pulsuje rytmem maszyny — samochody, aeroplany, stalowe konstrukcje, które jeszcze niedawno budziły nieufność, stają się obietnicą nowego świata. Architekci przestają mówić o ornamencie, zaczynają mówić o funkcji. W pracowni przy rue de Sèvres troje ludzi zadaje pytanie, które brzmi jak prowokacja: dlaczego mebel wciąż udaje, że nie został zbudowany?

Odpowiedzią był fotel, który odwrócił porządek rzeczy. Zamiast ukrywać konstrukcję pod warstwami tapicerki, wyprowadził ją na zewnątrz. Chromowana rurka stała się widoczną, lśniącą ramą, a miękkie poduszki wsunęły się do środka — jak do koszyka. Tak narodził się Grand Confort, znany dziś jako LC2.

Poznaj historię mebla, który z awangardowego manifestu stał się kanonem designu — i wciąż wygląda jak projekt jutra.