W siedemnastowiecznej Anglii fotel z wysokimi bokami nie był ozdobą, tylko obroną. Skrzydła wyrastające z oparcia osłaniały głowę przed przeciągiem i nadmiarem ciepła z kominka, a przy okazji dawały coś, czego meble wcześniej nie oferowały — poczucie schronienia. Przez trzysta lat ta forma prawie się nie zmieniła. Skrzydła zawsze sterczały w górę, przy głowie, i zawsze odgradzały siedzącego od reszty pokoju.

W mediolańskiej pracowni Patricii Urquioli to samo słowo dostało nowe miejsce. W jej projekcie dla Cassiny skrzydło nie wyrasta przy skroniach — wychodzi z tyłu, owija się wokół pleców i zagina do przodu na wysokości łokci. To, co przez trzy wieki chroniło głowę, tutaj podtrzymuje ramiona. Stąd nazwa: Back-Wing.

To historia fotela, w którym oparcie i podłokietniki to jeden i ten sam element — i który z tego jednego pomysłu zbudował całą rodzinę mebli.

Kopenhaga, rok 1958. W przydomowym garażu pewien architekt lepi z gipsu i drutu opływowe, niepokojące kształty — jakby próbował uchwycić formę, dla której nie ma jeszcze słowa. Dla postronnego obserwatora to dziwactwo. W rzeczywistości powstaje tam jeden z najważniejszych mebli XX wieku.

Arne Jacobsen nie szkicował krzeseł. On je rzeźbił. Szukał jednej linii — takiej, która obejmie ciało jak dłoń: osłoni, przytuli, da schronienie. Kiedy wreszcie ją znalazł, świat designu dostał obiekt rozpoznawalny z jednej sylwetki, z drugiego końca pokoju, po sześćdziesięciu latach. Fotel Egg.

Poznaj historię fotela, który narodził się w pierwszym designerskim hotelu świata, trafił do zbiorów muzeów i do dziś wyprzedza swój czas.

Był rok 1958. Polska dopiero otrząsała się z najsurowszych lat socrealizmu, a Zachód ścigał się o nową formę — opływową, plastyczną, uwolnioną od prostego kąta. W Łodzi, z dala od paryskich salonów i mediolańskich targów, profesor malarstwa zamknął się w pracowni i zaczął rzeźbić w żywicy coś, czego nie widziano dotąd ani w kraju, ani gdziekolwiek indziej.

Efekt nie miał ani jednego ostrego kantu. Jednolita, płynna skorupa, jakby wyrosła sama z siebie, oparta na czterech cienkich metalowych nóżkach. Kilka lat później zachwycił się nią sam Le Corbusier — i chciał ją produkować we Francji.

Poznaj historię fotela RM58 i człowieka, którego nazywano polskim Charlesem Eamesem — projektu, który zniknął na pół wieku i wrócił jako ikona polskiego designu.